تبليغاتX
باغچه رویا
خواهم توانست.....................................

خیابان ها دیگر صدای پای او را
زمزمه نکردند..
و دیگر بوی نفس او
در هوا پخش نشد
او رفت
و روز رفتنش را یادم هست
باران میبارید
و من تنها دستی را دیدم که در هوا تکان میخورد ..
و نگاهی که دیگر باز نگشت.
و امروز باران می آمد
سالگرد رفتن او بود
آسمان پا به پایم گریست
و خیابان ها سیاه پوش رفتنش بودند

+ نوشته شده در  بیست و یکم شهریور 1390ساعت 10:18  توسط صنوبر طالبی  | 

ساعت‌ها را بگذاريد بخوابند ، بيهوده زيستن را نيازي به شمردن نيست.

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 11:4  توسط صنوبر طالبی  | 

خداوندا کفرنمیگویم پریشانم

چه میخواهی تو از جانم

مرابی انکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

 خداوندا تو مسئولی

 خداوندا تومیدانی که انسان بودن و ماندن

چه دشوار است

دراین دنیاچه رنجی میکشد

آنکس که انسان است و از احساس

سرشار است

 

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 10:58  توسط صنوبر طالبی  | 

پروردگارا از عشق امروزمان چيزي براي فردايمان باقي گذار...به اندازه يك نگاه ...به اندازه يك لبخندتا به ياد داشته باشيم كه روزي عاشق بوديم

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 10:57  توسط صنوبر طالبی  | 

مرا اينگونه باور كن

                     كمي تنها ، كمي خسته

                                          كمي از يادها رفته

                                                             خداهم ترك ما كرده

         خدا ديگر كجا رفته؟؟؟؟؟؟؟؟؟

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 10:53  توسط صنوبر طالبی  | 

زندگي بايد كرد

         گاه با يك گل سرخ

                    گاه با يك دل تنگ

                          گاه بايد روئيد درپس اين باران

                          گاه بايد خنديد بر غمي بي‌پايان...

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 10:48  توسط صنوبر طالبی  | 

زندگي را نفسي ارزش غم خوردن نيست، و دلم بس تنگ است،بي‌خيالي سپر هر درد است.بازهم مي‌خنديم، آنقدر مي‌خنديم تا غم از رو برود...
+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 10:45  توسط صنوبر طالبی  | 

گاه كوچكم مي‌بيني و گاه بزرگ

                                       نه كوچكم نه بزرگ

                                                       اين خود هستي كه دور مي‌شوي و نزديك

 

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 10:40  توسط صنوبر طالبی  | 

 

چه كسي مي‌داند كه تو در پيله تنهايي خود تنهايي؟

چه كسي مي‌داند كه تو در حسرت يك روزنه در فردايي؟

                             پيله‌ات را بگشا

                        تو به اندازه يك دنيايي...          

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1389ساعت 10:39  توسط صنوبر طالبی  | 

تمام چيزي كه بايد از زندگي آموخت تنها يك كلمه است؛

                                                                         "مي‌گذرد..."

+ نوشته شده در  سیزدهم تیر 1389ساعت 13:36  توسط صنوبر طالبی  |